Այս ֆիլմն անպայման արժե դիտել կինոյում՝ այն լրիվ այլ տեսք ունի, քան տան էկրանին։ Գեղատեսիլ բնապատկերները, լույսի ու ստվերի խաղը, կոստյումները՝ բոլոր մանրուքները դառնում են ավելի նկատելի, իսկ տեսարաններն՝ էլ ավելի տպավորիչ։ Ռոման Օսինի օպերատորական աշխատանքը ոգեշնչված է այդ դարաշրջանի գեղանկարչությամբ, և մեծ էկրանին դա հատկապես զգացվում է։
Հատուկ հիշատակման է արժանի Դարիո Մարիանելիի երաժշտությունը։ Կինոթատրոնում սաունդթրեքը բառացիորեն պարուրում է՝ դարձնելով տեսարաններն է՛լ ավելի ատմոսֆերիկ։ Եվ, իհարկե, Կիրա Նայթլիի ու Մեթյու Մաքֆեդյենի միջև քիմիան՝ նրանց հայացքները, ժեստերն ու զգացմունքները մոտիկից է՛լ ավելի ուժեղ են տպավորվում։
Այս ֆիլմը մեծ էկրանին պարզապես դիտում չէ, այլ իսկական կինոփորձառություն, որը դեռ երկար կհիշվի։